බුදුන් වහන්සේ කණ්හ චණ්ඩාලයා ලෙස උපන් කථාව

බුදුන් වහන්සේ කණ්හ චණ්ඩාලයා ලෙස උපන් කථාව

බුදුරජාණන් වහන්සේ සිය පෙර ආත්ම භාවයක, කණ්හ නම් වූ චණ්ඩාලයෙකු ලෙස උපත ලැබූහ. චණ්ඩාල කියනුයේ, සමාජයේ පහත්ම ස්ථරයේ, අතිශය දුප්පත්, අන්ත දරිද්‍රතාවයෙන් පෙළෙන පිරිසකි. කණ්හ ද එබඳු ජීවිතයක් ගත කළේය. ඔහු අතිශය දුප්පත්, අසරණ, සමාජයෙන් පිළිකෙව් කරන ලද අයෙකි. ඔහුගේ නිවස, කුඩා, අබලන් වූ පැල්පතකි. ඔහුගේ ඇඳුම්, ඉරුණු, අපිරිසිදු රෙදි කැබලි ය. ඔහුට කිසිදු සමාජ පිළිගැනීමක් නොවීය. මිනිසුන් ඔහු දෙස බලන්නේ අනුකම්පාවෙන්, පිළිකුලෙන්, හෝ බියෙන්.

දිනක්, කණ්හ සිය සුපුරුදු පරිදි, නගරයෙන් පිටත ගොස්, කසළ අතරින් ආහාර සොයමින් සිටියේය. හදිසියේම, ඔහු දුටුවේ, එක් ධනවත් වෙළෙන්දෙකු, සිය රථයෙන් ගමන් කරමින් සිටින බවයි. වෙළෙන්දාගේ රථය, රන්, රිදී, මුතු, මැණික් වලින් අලංකාර කර තිබුණි. වෙළෙන්දාගේ ඇඳුම්, සිල්ක් රෙදි වලින් සාදා තිබුණි. ඔහු අතිශය ධනවත්, බලසම්පන්න පුද්ගලයෙකු විය. කණ්හ, ඔහු දෙස බලා, සිය අසරණ භාවය ගැන සිහිපත් කර, හදවතේ මහත් වේදනාවකින් කල්පනා කළේය. "අහෝ, මා කොතරම් අසරණයෙක්ද! මාගේ ජීවිතය කොතරම් දුෂ්කරද!" ඔහු කඳුළු සලමින් කීවේය.

හදිසියේම, වෙළෙන්දාගේ රථය, මාර්ගයේ ඇති ගලක් මත ගැටී, එය පෙරලී ගියේය. වෙළෙන්දා, සිය ධනය, සිය මුතු, මැණික්, රන්, රිදී, සියල්ල පාරේ විසිරී ගියේය. ඔහු අතිශය කලබලයට පත් විය. “අහෝ, මාගේ ධනය! මාගේ මුතු, මැණික්! මේ සියල්ල මාගේ ජීවිතයයි!” ඔහු කෑගැසුවේය. ඔහු සිය ධනය රැස් කිරීමට උත්සාහ කළත්, ඔහුට එය කළ නොහැකි විය. ඔහු අතිශය කණගාටු විය.

මෙය දුටු කණ්හ, සිය දුප්පත්කම, සිය අසරණ භාවය අමතක කර, වෙළෙන්දාට උදව් කිරීමට දිව ආවේය. ඔහු සිය අතින්, විසිරුණු ධනය රැස් කර, වෙළෙන්දාට දුන්නේය. ඔහුගේ ඇඳුම්, අපිරිසිදු වුවත්, ඔහුගේ අත්, ධනය රැස් කිරීමට උත්සාහ කළේය. ඔහු වෙළෙන්දාට කීවේ, “ස්වාමීනි, කණගාටු නොවන්න. මා ඔබට උදව් කරන්නම්. මෙම ධනය, අද ඔබගේ අතින් ගියත්, හෙට නැවත ලැබේවි. නමුත්, ධර්මය, ධර්මය පමණක් සදාකාලික ය.”

වෙළෙන්දා, කණ්හගේ කාරුණිකකම, ඔහුගේ ධර්මාවබෝධය දැක පුදුමයට පත් විය. ඔහු කණ්හ දෙස බලා, “චණ්ඩාලයෙකු වුවත්, ඔබගේ හදවත කොතරම් උතුම් ද! ඔබ මාගේ ධනය රැස් කිරීමට උදව් කළා පමණක් නොව, ධර්මය ගැනද දේශනා කළා. මාගේ ධනය, අද මා අහිමි වූවා නම්, මාගේ ජීවිතය අවසන් වනු ඇතැයි සිතුවා. නමුත්, ඔබගේ වචන, මාගේ හදවතේ නව ආලෝකයක් දැල්වීය.”

“ස්වාමීනි, ධනය, බලය, මේ සියල්ල අනිත්‍යය. ධර්මය පමණක් සදාකාලික ය. ධර්මය අනුව ජීවත් වීමෙන් අපට සැබෑ සැනසීම ලැබේ.” කණ්හ පිළිතුරු දුන්නේය.

වෙළෙන්දා, කණ්හගේ ධර්මයට අනුව කටයුතු කිරීම, ඔහුගේ කාරුණිකකම, ඔහුගේ අවංකකම, මේ සියල්ල ගැන සිතා, ඔහුට සිය ධනයෙන් කොටසක් ලබා දුන්නේය. ඔහු කණ්හට කීවේ, “කණ්හ, ඔබගේ ධර්මය, ඔබගේ කාරුණිකකම, මේවාට මට ණයගැති බවක් දැනෙනවා. මෙය මාගේ ධනයෙන් කොටසක්. මෙය ඔබගේ ජීවිතයට උපකාරී වේවා.”

කණ්හ, එම ධනය භාර ගත්තේය. නමුත්, ඔහු එය සිය අසරණ, දුප්පත්, තමන් වැනි තත්වයේ සිටින අයට බෙදා දුන්නේය. ඔහු කිසි විටෙකත් තමාටම පමණක් ධනය තබා ගත්තේ නැත. ඔහු සිය ධනය, ධර්ම ක්‍රියාවන් සඳහා යොදා ගත්තේය. ඔහු දානය කළේය, අසරණයන්ට උදව් කළේය, විහාරස්ථාන ඉදිකිරීමට දායක විය. ඔහු කළ ධර්ම ක්‍රියාවන්, ඔහුගේ සමාජ තත්වය, ඔහුගේ දුප්පත්කම, මේ සියල්ල අභිබවා ගියේය.

මෙම ජීවිතයේදී, කණ්හ චණ්ඩාලයා, සිය අසරණ භාවය, සිය දුප්පත්කම, මේවා ගැන නොසිතා, ධර්මයට අනුව කටයුතු කළේය. ඔහු කළ දානය, ඔහුගේ කාරුණිකකම, ඔහුගේ අවංකකම, මේ සියල්ල, ඔහුට මහත් පුණ්‍යයක් රැස් කර දුන්නේය. අවසානයේ, ඔහු සිය ශරීරය හැර ගිය විට, ඔහුට ලැබුණේ ධර්මයේ විපාකයකි. ඔහු බුදුන් වහන්සේ ලෙස උපත ලබා, ලෝකයාට ධර්මය දේශනා කළේය. ඔහු කළ ධර්ම ක්‍රියාවන්, ඔහුගේ දානය, ඔහුට බුද්ධත්වයට පත් වීමට උපකාරී විය.

මෙම කථාවෙන් අපි ඉගෙන ගන්නේ, අපගේ සමාජ තත්වය, අපගේ දුප්පත්කම, මේවා කිසිවක් ධර්මය අභිබවා යාමට නොහැකිය. ධර්මයට අනුව කටයුතු කිරීම, දානය කිරීම, කාරුණිකව සිටීම, මේවා අපට සැබෑ සතුටත්, සැනසීමත් ලබා දෙයි. ධර්මය පමණක් සදාකාලික ය.